مەنىڭ ەڭ شىنايى دوسىم

وتكەن كۇنى الەۋمەتتىك جەلىدە كوپ وتىراتىن دوسىمنان: «قانشا دوسىڭ بار؟» – دەپ سۇرادىم. ول ماعان: «وتە كوپ»، – دەپ جاۋاپ بەرىپ، ۇلكەن سانداردى ايتتى. سودان كەيىن ماعان تاڭىرقاي قاراپ: «سەندە دە كوپ پە؟» – دەپ سۇرادى. «جوق، – دەپ جاۋاپ بەردىم مەن. – مەندە سىزدەگىدەي كوپ دوستارىم جوق. بار جوعى سەگىز عانا»، – دەدىم.

ول سۇراعىما الاڭداماستان بۇرىن ساناي باستادىم:

مەنىڭ العاشقى ٴارى ۇلى دوسىم – اللا. ول، ٴتىپتى، مەن ۇيىقتاعاندا دا مەنى باقىلاپ تۇرادى. ودان ەشنارسە جاسىرىن بولۋى مۇمكىن ەمەس. ول جازباستان بۇرىن باسقا دوستارىمنىڭ ەشقايسىسى قالامىن قوزعالتا المايدى. مەنىڭ جاقسى ىستەرىمدە جۇرەك سوعىسىمدى كەڭەيتىپ، مەن دۇرىس جاساماعان كەزدە، كوكىرەگىمدى تارىلتىپ، ٴبىلدىرىپ وتىرادى، كوبىنەسە سول ارقىلى دۇرىس نەمەسە قيسىق جولدا ەكەنىمدى تۇسىنەمىن.

كەلەسى ەكى دوسىم – كيرامان مەن كاتيبين. جاقسى-جاماندىق، قايىرىم نەمەسە زياندىق جاساساڭىز جاساڭىز. عالىم ۇمىتادى، قالام ۇمىتپايدى دەپ جازۋدى جالعاستىرا بەرەدى.

مەنىڭ ٴتورتىنشى «دوسىم» – شايتان. ول – دوستارىمنىڭ ىشىندەگى ەڭ ٴقاۋىپتىسى. ەشبىر ٴىسى قايىرلى بولمايدى. الداپ ازعىرىپ، جاماندى ادەمى، ۋلى نارسەنى ٴومىر سۋى ەتىپ كورسەتەدى. تۇزاقتارى ورمەكشى تورىنا ۇقساس ٴالسىز بولسا دا، ادامداردى الداپ قويۋعا كەرەمەت مۇمكىندىگى بار.

مەنىڭ بەسىنشى «دوسىم» – ٴناپسىم.بەلى بۇگىلگەن، كۇناسىز كەيىپتەگى قايىرشىعا ۇقسايدى. اش كوز، تويىمدى بىلمەيدى. ونىڭ كوزدەرى ٴارقاشان توقتاماي، جۇگىرىپ بىرنارسەنى ىزدەپ تۇرادى. ول ٴبارىن «ٴوز قۇقىم، مەنىكى» دەپ ايتادى. ونىڭ مىلجىڭ سوزىنەن قۇتىلۋ مۇمكىن ەمەس. ونى تەك عانا اشتىق ارقىلى تاربيەلەي الامىن. تىزگىنىنە يە بولا الماسام، جارتاستان قۇلاتىپ: «ٴاي، مىناعان وبال بولدى عوي!» دەپ تە ايتپايدى. شايتاننان كەيىنگى ەڭ جامان «دوسىم» وسى.

كەزەكتەگى مەنىڭ التىنشى دوسىم – ىرىزدىعىم. مەن ٴالى كۇنگە دەيىن ونىڭ وپاسىزدىعىن كورمەدىم، ٴبىراق نەدەن ەكەنىن بىلمەيمىن، مەن ونى ٴاردايىم قۇرمەتسىز جانە كىشكەنتاي ەتىپ كورەمىن. وزگەلەردىڭ ىرىزدىعى ماعان ٴتاتتى جانە كوپ بولىپ كورىنەدى. مەن ٴاردايىم ونىڭ ارتىنان ەرىپ جۇرەمىن، ٴبىراق ول ونى قابىلدامايدى، جوق، مەن سەنىڭ ارتىڭنان ەرەيىن دەپ قاسارىسادى.كىم بىلەدى، مۇمكىن ونىكى دۇرىس شىعار.

بۇل ٴازىل ەمەس، مەنىڭ جەتىنشى دوسىم –قيىنشىلىقتارىم. مەن تۋعاننان بەرى ولار مەنى جالعىز قالدىرمادى. كەيدە ولار جەلگە ۇقسايدى، سيپاپ عانا وتەدى، ال كوبىنەسە ارسىز جولاۋشى سياقتى وتىرعان جەرىنەن تۇرۋدى بىلمەيدى. ولاردىڭ شىدامدارى زور، ادامعا تىنىشتىق بەرمەيدى. بىرەۋى ورنىنان جاڭا تۇرىپ جاتسا، باسقاسى ەسىكتى قاعىپ جاتادى.

تەك قانا دۇرىس تۇسىنە السام، ماعان كەلگەن بارلىق قيىندىقتار ٴاردايىم ارتىنان جاقسى نارسەلەر قالدىرادى ەكەن. ٴبىراق كوبىنەسە ولار كەتكەننەن كەيىن عانا تۇسىنەمىن، «اتتەگەن-اي» دەپ قالا بەرەمىن، ٴبىراق ول كەتىپ قالعان بولادى. بۇل – مەنىڭ شىدامسىزدىعىمنىڭ كەسىرى.

سەگىزىنشى جانە ەڭ سوڭعى دوسىم – بۇل ٴولىم. كەز كەلگەن ۋاقىتتا مەنىمەن بىرگە جۇرەتىن ٴسوزسىز سىلتاۋى بار. جول-كولىك وقيعالارى، جۇرەكتىڭ سپازمى، تىنىس جەتىسپەۋشىلىگى، تابيعي اپاتتار، سوعىس جانە تەررورلىق اكتىلەر، قارتتار مەن اۋرۋلار ونىڭ ٴجيى قولدانىلاتىن سىلتاۋلارى بولىپ تابىلادى. ەگەر مەن ونى ۇمىتىپ كەتسەم، ول مەنى ۇمىتپايدى، جەلكەمدە تۇرادى.

بۇلار مەنىڭ بارلىق دوستارىم. شىندىعىندا، تاعى بىرەۋ بار. مەنى زيراتتا قالدىرعاننان كەيىن، وزىممەن بىرگە قالاتىن جاقسى امالدارىم. «بۇل مەنىڭ ەڭ شىنايى دوسىم!»  دەپ ايتسام، ماعان رەنجىمەيتىن شىعارسىز. ال، ٴسىزدىڭ ەڭ شىنايى دوسىڭىز كىم؟

قۋات قابدولدا
date06.04.2018readCount974printباسىپ شىعارۋ