«ۋا، اللا! يتتەرىڭنەن ٴبىر ٴيتىڭدى جىبەر!»

پايعامبارىمىزعا (س.ع.س) دەگەن دۇشپاندىعىمەن اتاقتى بولعان ٴابۋ ٴلاھاب ٴوزىنىڭ ۇلى ٴعۋتايبانى دا ٴوزىنىڭ ٴقوزقاراسى بويىنشا تاربيەلەگەن-دى. ونىڭ اللا ەلشىسىنە (س.ع.س.) دەگەن وشپەندىلىگى وراسان  بولعانى سونشالىقتى، ٴابۋ ٴلاھاب ايەلى مەن بالاسىن دا ز ۇلىمدىققا جاردەمشى ەتىپ، قاسكوي ارەكەتتەرىنە جۇمساپ وتىرعان.

قاسيەتتى قۇران كارىمنىڭ «ٴماساد» سۇرەسى ٴدال وسى ٴابۋ ٴلاھاب پەن ايەلى ٴۇممۇ ٴجاميل جايىندا تۇسكەن بولاتىن. ٴعۋتايبا پايعامبارىمىزدىڭ قىزى ٴۇممۇ كۇلسۇممەن ۇيلەنىپ، شاڭىراق كوتەرگەن بولاتىن. كەيىننەن پايعامبارلىق كەلگەن ۋاقىتتا اللا ەلشىسىنە دەگەن قىساستىقپەن ايەلىن ۇيدەن قۋىپ جىبەرگەن پاسىق ادام ەدى.

ال، پايعامبارىمىزعا (س.ع.س) ٴناجىم[1] سۇرەسى تۇسكەن ۋاقىتتا، كاعباعا بارىپ نامازعا تۇرادى دا، ٴناجىم سۇرەسىن وقي باستايدى. مۇنى ەستىگەن ٴعۋتايبا بىردەن «ناجىمگە دە، ونىڭ راببىسىنا دا قارسىمىن» دەپ ايقايلاي باستايدى. اللا ەلشىسى (س.ع.س.) نامازىن جالعاستىرا الماي، توقتاپ قالادى. قۇتىرىنعان ٴعۋتايبا ودان بەتەر اۋىر سوزدەر ايتىپ، كەدەرگى كەلتىرىپ باعادى. پايعامبار (س.ع.س) وعان ٴتىل قاتپايدى. كەيىن قايتادان نامازعا تۇرىپ ٴناجىم سۇرەسىن وقي باستاعاندا قايتادان ايقايلاپ، «ناجىمگە دە، ونىڭ راببىسىنا دا قارسىمىن» دەپ جانىنان كەتپەي قويادى. ٴتىپتى، اللا ەلشىسىنىڭ (س.ع.س.) كيىمىن جىرتىپ، وعان قاراي تۇكىرىپ جىبەرەدى. سوندا پايعامبارىمىز (س.ع.س) قولىن جايىپ: «ۋا، اللا! مىناعان يتتەرىڭنەن ٴبىر ٴيتتى جىبەر»، – دەپ دۇعا جاسايدى.

مۇنى ەستىگەن اكەسى بالاسىنا: «سەن بايقاپ ٴجۇرشى، مۇحاممەد ٴبىر نارسەنى ايتسا تۋرا كەلەدى»، – دەپ ساقتاندىرادى. بىرنەشە كۇننەن كەيىن ٴعۋتايبا ساۋدا كەرۋەنىمەن شام قالاسىنا جولعا شىعۋعا دايىندالادى. سوندا اكەسى بالاسىن قۇشاقتاپ: «مۇحاممەدتىڭ ايتقانى باسىڭا كەلەر مە ەكەن دەپ قورقامىن. سەن وسى ساپارعا شىقپاي-اق قويشى»، – دەپ جىلايدى. الايدا،  ٴعۋتايبا ۇنەمى شىعىپ جۇرگەن ساپارىمىز، ەشتەڭە بولا قويماس دەپ جولعا شىعادى. جولدا سەرىكتەس جەتى-سەگىز كىسىمەن ٴشول دالادا، شام قالاسىنا جاقىن زارقا دەگەن جەردە تۇنەيدى. ٴبىراز ۋاقىتتان كەيىن بايقاسا، ول جەردە ارىستاندار كوپ ەكەن. سوندا قورىققان ٴعۋتايبا «مۇحاممەد مەككەدە وتىرىپ-اق مەنى ولتىرەدى-اۋ» دەپ قايعىرا باستايدى. جانىنداعىلارعا «ەگەر مەن امان-ەسەن تاڭدى اتىرسام، سەندەرگە مىڭ دينار بەرەمىن، مەنى قورعاڭدار»، – دەيدى. سەرىكتەستەرى بىردەن كەلىسەدى دە اينالدىرا وت جاعادى. جاۋ كەلسە، ٴبىرىنشى بىزگە كەلەدى دەپ وزدەرى شەت جاعىنا جاتىپ، ٴعۋتايبانى ورتاعا جاتقىزادى. ٴتۇننىڭ ٴبىر ۋاقىتى بولعان كەزدە، ٴبىر ارىستان كەلىپ شەتتە جاتقانداردى ەمەس، تۋرا ورتادا جاتقان ٴعۋتايباعا سەكىرگەن بويدا باسىنان تىستەپ، سۋىرىپ الادى دا پارشالاپ تاستايدى.[2] اللا ەلشىسىنىڭ قارعىس دۇعاسى وسىلايشا ورىندالعان بولاتىن.



[1] جۇلدىز ماعىناسىندا، قۇراننىڭ ٴ53-شى سۇرەسى.
[2] ال-مۋباراكفۋري، ٴار-راحيقۋل-ماحتۋم، 86 بەت.

عازيز احمەت
date12.03.2018readCount2257printباسىپ شىعارۋ