«شىركىن، ٴبىزدىڭ اكەلەرىمىز دە شەيىت بولعاندا عوي...»

مۇحاممەد پايعامبارىمىز (س.ع.س.) ٴبىر مەرەكە كۇنىندە قۋانا ويناپ جۇرگەن بالالارعا قاراپ تۇرىپ، ولاردىڭ قاستارىندا جىرتىق كيىمدى ٴبىر بالانىڭ جىلاپ وتىرعانىن كورەدى. بىردەن قاسىنا بارىپ:

– بالالارمەن بىرگە نەگە وينامايسىڭ؟ نەگە جىلادىڭ؟، – دەپ سۇرادى. بالا قايعىرىپ:
– اكەم پايعامبارمەن بىرگە پالەن سوعىستا قايتىس بولدى. شەشەم باسقا بىرەۋگە ۇيلەندى. وگەي اكەم مەنى ۇيدەن قۋىپ جىبەردى. جەيتىن تاماعىم، كيەتىن كيىمىم، پانالايتىن جەرىم دە جوق. اكە-شەشەلەرى بار بالالاردىڭ جاقسى كيىم كيىنىپ، ويناپ جۇرگەندەرىنە قىزىعىپ، قورلانىپ جىلاپ تۇرمىن، – دەپ جاۋاپ بەرگەندە، پايعامبارىمىز ونىڭ قولىنان ۇستاپ:
– مەن – اكەڭ، ايشا – شەشەڭ، حاسان مەن حۇسەيننىڭ ساعان – باۋىر بولۋىن قالار ما ەدىڭ؟ – دەپ سۇرادى.

سوندا بالا وزىمەن سويلەسىپ تۇرعاننىڭ پايعامبارىمىز ەكەنىن ٴبىلىپ:
– ارينە، يا، راسۋلاللا! قالايشا رازى بولمايمىن، – دەپ قۋانا جاۋاپ قاتتى.

بالانى ۇيىنە ەرتىپ اپارىپ، تاماقتاندىرىپ، جاقسىلاپ كيىندىرگەننەن كەيىن شاتتانعان بالانى دوستارىنىڭ قاسىنا قايتا جىبەردى.
بالالار ونى كورگەندە:
– جاڭا عانا جىلاپ تۇر ەدىڭ. قالايشا قۋانىپ قايتتىڭ؟ – دەپ سۇرادى.

بالا ٴمان-جايدى تولىق ايتىپ بەرگەندە، دوستارى:
– شىركىن، ٴبىزدىڭ دە اكەلەرىمىز سول سوعىستا شەيىت بولىپ، ٴبىز دە سەن سياقتى بولعاندا عوي، – دەستى تامسانا...

date14.12.2017readCount2164printباسىپ شىعارۋ