«جىندى»

- اجىراس! اجىراس دەيمىن، اجىراس! قۇرسىن! بۇل سەنى قارىق قىلادى دەپ پە ەڭ!؟ مۇنداي جىندىنى قايتپەكسىڭ؟!
- ال، قايتەسىڭ، كەتپەيمىن!
- كەتەسىڭ! كەت دەگەندە، يت تە كەتەدى! كەتپەسەڭ، كەتىرەم!كەتپەن تاۋدان اسىرام!
- اجىراسىپ بوپپىن! قولىڭىزدان كەلسە، كورەرمىز... مەن سىزگە يت ەمەسپىن، اداممىن! كەتپەيمىن دەدىم بە، كەتپەيمىن!
- ويە-ە-ەبووي، باسىما تۇسكەنى وسى ما ەدى...

شاڭق-شۇڭق ەتكەن داۋىس، كەمپىردىڭ جىلاۋى... كۇندە ۇرىس، كۇندە كەرىس. بىتەتىن ٴتۇرى جوق. ەلدىڭ دە مازاسىن ابدەن الىپ ٴبىتتى. التى ايدان بەرگى قايتالانا بەرەتىن، تۇگەسىلمەيتىن كورىنىس وسى.

تاڭ اتپاستان كەلىنىنە كوڭىلى تولماعان ەنە ٴتۇس تايانباي، تاعى ۇرىس شىعاردى. ٴبىراق، بۇل جولى باسقا، ەكپىن، ادۋىن جوق. جانىندا ۇلى وتىر. باقىرىپ-شاقىرۋعا بولمايدى. ويتكەن جاعدايدا، تۇزگەن جوسپارىنىڭ تاس-تالقانى شىعادى. ٴسوزىن سابىرمەن باستادى: - وسى ۇيدە بەس بالا بولسا، سونىڭ ىشىندەگى جانىما ەڭ جاقىنى ٴوزىڭ ەكەنسىڭ، ماناسىم. ۇنەمى مەنىڭ ٴجايىمدى جاساپ، قامىمدى قانتتاي ەتەتىن، بالا كۇنىڭنەن تىرلىگىنە تياناقتىسى سەن عانا ەدىڭ عوي، جارىعىم. مىنا قاتىن كەلگەلى باسىمىز پالەدەن ايىرىلمادى.
- وي، اپا، و نە دەگەنىڭىز؟ قانداي پالە؟
- ٴتۇيي، سەن دە، تيىش! جىندى قاتىنىڭ بۇل ٴسوزىمدى ەستىسە، تاعى ويرانىمدى شىعارار. جانىم، كۇنىم، قارعام! اڭگىمە بىلاي عوي... اعايىننىڭ اراسىنا شىعا قالسام، «دت كەلىن سۇمدىق، مىنەزى تىك. بەت قاراتپايدى. توستەن الىپ، بەتكە شابادى. بىرەۋدىڭ ٴبىر ٴسوزىن كوتەرە المايدى. جۇرگەن جەرىندە توبەلەس شىعاراتىن «كاراتەشى»» دەگەن سوزدەر جەلدەي ەسىپ ٴجۇر. كىم كورىنگەنگە كەلەمەج بولدىم. «كاراتيستتىڭ» ەنەسى دەگەن سايىن، كىرەرگە تەسىك تاپپايمىن.
- اپا-ا-اۋ، وندا تۇرعان نە بار ەكەن، ي؟ تابيعي بولمىسى. قايتا ماعان جاقسى. مىنەزى – ەر. وزگەلەر سەكىلدى بويانىپ، بوتەننىڭ الدىندا قىلىمسىمايدى. ايتسا، ايتادى دا. «تۋرا بيدە تۋعان جوق، تۋعاندى بيدە يمان جوق» ەمەس پە؟!
- جاقتا، ٴسوزىن جاقتاپ شىق. باسىڭدى دۋالاپ العان. ونسىز كۇن كورە المايتىنداي ويلايسىڭ با؟ جاڭا سەن كەلمەس بۇرىن، ول مەنى ۇرا جازدادى.
- نەەە؟
- ٴىى، سولاي، بالام. تاندىرعا نان جاۋىپتى. قولىنان تۇك كەلمەيدى دەسەم، سەنبەيسىڭ. ٴبىر شارا نان تۇگەلىمەن اعىپ ٴتۇستى. ودان اناۋ ٴتۇشپارا دا تۇيە المايدى. ادام قاينىسىمەن سولاي ويناي ما؟ ٴتۇشپارانى ورامال عىپ بۇگىپتى. ونىسى بىرىنە-بىرى جابىسىپ، بوتقا بولدى. ۇرىسسام، كەنجە بالا سولاي ۇيرەتكەن دەپ، بەتى بۇلك ەتپەيدى. ٴىش ەندى، انداعى، الدىڭدا تۇرعان سورپانى...

اناسى توقتاۋسىز سويلەپ وتىر. ماناس ۇزاق شىداي المادى. كەيىنگى سوزدەرىنە جاۋاپ قاتپاستان، تىسقا اشۋلانعان بويدا شىعىپ كەتتى. بالاقاز دالادا. قولىنداعى سىپىرتقىسىن تىرما مەن كەتپەنگە اۋىستىرعان. ون ەكى سوتتىق باۋعا كىردى دە كەتتى. بار داۋسىمەن ٴان سالىپ، باقشاداعى ٴشوپ وسكەن جەرلەردى شاۋىپ، شاشىلعاندارىن جيناپ ٴجۇر. ماناستىڭ جانىندا تۇرعانىن كورسە دە كورمەگەنسىپ، ٴىسىن جالعاستىرا بەردى. زايىبىنىڭ بۇل قىلىعىنا قاراپ، ول دا ٴۇنسىز. كوڭىل-كۇيىن بۇزباۋعا بەكىندى دە، اشۋىن ىشىنە جۇتا سالدى. نە بولارىن تۋ سىرتىنان كۇتىپ تۇرعان اناسى جوسپارىنىڭ ورىندالماي قالعانىنا قاپالاندى.

«ايتتىم، ونى توشنى دۋالاپ العان! ايتپەسە، ەسى دۇرىس ادام وسىلاي مەلشيىپ، قاتىنىن جاڭا كورگەندەي تۇرىپ قالا ما؟ بولمايدى، تاعى بىرنارسە دەۋ كەرەك!». ٴاي، سورماڭداي! باقشانى تىرمالاي بەرمەشى. كۇيەۋىڭ كەلىپ، پىسىقتىعىڭدى كورسەتپەكشى ەكەنسىڭ دا... باعانالى بەرى جاتىپ-جاتىپ... دەي بەرىپ ەدى، ماناس اناسىنىڭ جانىنا جەتىپ كەلىپ، داۋدىڭ باسىن دەر كەزىندە قاقپايلاپ ۇلگەردى.

بالاقاز تاڭ سارىدەن وياندى. ٴۇي شارۋاسىن رەتتەدى. سيىرىن ساۋىپ، كۇبىسىن ٴپىسىپ بارلىعىن دايارلاپ قويدى دا، ماقتاشىلارمەن القاپقا بەت الدى. تۇندە جولداسىنان رۇقسات الىپ قويعان. «ازدا بولسا، قارجى تابايىن» دەگەن. ٴبىر جاعى ەنەسىنىڭ ۇرىسىنان تىنىقپاق ويى بار. ماقتا تەرىمگە العاش شىعۋى. تاۋ قىزى بۇرىن-سوڭدى مۇنداي اق التىندى كورمەگەن. ەن دالا. قوزاپايانىڭ ۇزىندىعى ورتا بەلگە جەتەدى. اراسىندا بۇيىرلەرىنە ەكى-ۇش قاپتان بايلاپ العان ايەلدەر كورىنەدى. جاستارى التىدان ەندى اسقان، كەيبىرى ونعا تولا قويماعان بالا-شاعا دا شۇبىرىپ ٴجۇر. اسىرەسە، وزبەكستاننان، شەكارادان ۇرلانىپ وتكەن وزبەكتىڭ كەلىنشەكتەرى الدىنا جان سالمايدى. «كومباين»!

القاپتىڭ قاق ورتاسىندا تەلەشكالارى تيەلگەن تراكتور تۇر. جانىنا قاپ تارتاتىن تارازى مەن ەلۋ ليترلىك تازا سۋ قۇيىلعان ٴۇش تەمىر بوشكە قويىلعان. بريگادير بارلىعىن رەتتەپ، قولىنا قالامسابىن الىپ، العاشقى تەرىمشىلەردىڭ ەڭبەگىن قابىلداۋعا دايىندالىپ جاتىر. قىبىر-جىبىر. تىنىمسىز تىرلىك. تاڭسىق دۇنيەگە تامسانا قاراعان بالاقاز ويدىڭ ۇستىندە ۇزاق تۇرىپ قالدى. دەنەسى بىلىنەر-بىلىنبەس توڭعانداي بولدى، بىرەسە تۇرشىكتى. ٴبىر جىل بۇرىن عانا سىمدانىپ، شاشىن جەلكەسىنە ٴتۇيىپ الىپ، ەركەلەپ جۇرگەن قىز ەدى. ەندى مىنە، كەلىن. سەنەرىن نە، سەنبەسىن بىلمەيدى. ٴوڭى مەن ٴتۇسىن اجىراتا الماي، دوس كورگەن جىگىتىنە تۇرمىسقا شىعۋدى ٴناسىپ ەتكەن تاعدىرىنان سىر ۇقپاق. تاعى ٴبىراز تۇرار ما ەدى، تاڭعى سالقىن ونى توڭدىرعانداي بولدى. كەپپەگەن شىقتان كيىمدەرى نامدەنىپ قالىپتى.

«كۇن سالقىن با، قالاي؟ مۇندايدا ٴقايتىپ شولدەيسىڭ؟ ادامدار ماقتانىڭ اراسىندا، توپىراقتىڭ ورتاسىنا وتىرىپ، قولدارىن سابىنمەن جۋماستان ٴقايتىپ تاماق جەيدى؟». سانسىز ساۋال. جاۋاپ ىزدەي، جان-جاعىنا باجايلاپ قارادى. كوكجيەككە كوزىن تۇسىرە بەرگەنى سول، بۇيىرىنەن ٴتۇرتىپ ابىسىنى  كەلىپ قالدى. -نە بولدى، تاۋ قىزى؟ نەدەن باستارىڭدى بىلمەي تۇرمىسىڭ؟ مەنىڭ سوڭىمنان ەر. قادامىمدى قايتالا. جىلدامدىعىما ىلەس. كەتتىك! ەكەۋى بىلەك سىبانا جۇمىسقا كىرىستى. جارىستى. جيەكتى ٴبىرىنشى تاۋىسۋعا باستەستى. ساسكە ٴوتتى. كۇن جىلۋلىعى سەزىلدى. بالاقازدىڭ كەڭىردەگى كەۋىپ، ٴشول قىسا باستادى. جۇتىنىپ-جۇتىنىپ قويادى.

-بالاقاز، نەگە كىدىرىپ قالدىڭ؟
-سىزدە سۋ بار ما؟
-نەمەنە؟ وزىڭمەن الا شىقپاعانبىسىڭ؟
-تاڭ سالقىن بولعانعا، شولدەمەيتىندەي كورىندىم.
ٴ-ما، ال! ايتپاقشى، ايراندى كەرەمەت ۇيىتاتىنىڭ بار ەدى عوي. بۇگىن ٴدام تاتامىز با؟
-ارينە، جەڭەشە، ونى ۇمىتۋشى ما ەم؟ نەگىزى اس-اۋقاتىمدى تولتىرىپ، الىپ شىققام. تەك، مىناداي جەردە ٴقايتىپ وتىرامىز؟
-ۇيرەنەسىڭ. باستىسى ٴاپپاق ساۋساقتارىڭ امان بولسىن. مىنا مەن سەكىلدى ەسكى ناسكيدەن قولعاپ جاساپ الساڭ جەتەدى.
-ونى بىلمەيدى ەكەم.
-وپ-وڭاي! تەسىك ناسكيدى ەكى جەرىنەن ويساڭ جەتكىلىكتى. تەك رەزەڭكەسى دۇرىستاپ قىساتىن جاعىن بىلەگىڭە قاراي تارتاسىڭ. داپ-دايىن قولعاپ! ايتپەسە، مىنا ماقتا ساۋساقتارىڭدى سولدىرىپ، قاۋاشاقتارى ەتىڭدى جەپ قويادى. قاپتى نىعىزداعانىڭدا تىرناعىڭنان ساۋ تامتىق قالمايدى. سول ٴۇشىن قاپقا ماقتانى سالاردا جۇدىرىعىڭدى ٴتۇيىپ، نىعىزداپ سال. شىق كەزىندە كوبىرەك تەرۋگە تىرىس، تۇسكە دەيىن سالماق «ۇرامىز». تۇستەن كەيىن ار-اراسىندا كەسەك ارالاستىرىپ، سۋمەن نامدەيمىز. كوسەكتى دە ارالاستىرىپ جىبەرسەك بولادى.
-باسە... تاڭ اتپاستان نەگە جەلتىپ ٴجۇر دەسەم بۇلار. قۇپياسى كوپ ەكەن عوي. قىزىق ەكەن ماقتا تەرگەن. ۇنادى.
-ۇناسا، كىرىس! ٴبىلىپ قوي، اقشا تابۋ وڭاي ەمەس. كۇن شىجعىرعاندا، كولەڭكە تاپپاي، كەڭىردەگىڭ كەۋىپ، ٴۇزىلىپ كەتەردەي بولاسىڭ. ٴقازىر قايراتىڭ تاسىپ تۇرعانمەن، كەشكە دەيىن تالىپ تۇسەسىڭ، قۇرعىر!
-مەيلى، «ەڭبەكپەن تاپقان مال ٴتاتتى». ٴ-اي، وسى سەن دۇرىس ايتاسىڭ. بىلاي قاراساڭ، اقىلدىسىڭ. ەنەڭ نەگە ۇنەمى جامانداي بەرەدى؟ سونى تۇسىنبەيمىن. باستاپقىدا سەن دەسە، جۇرەگىن ج ۇلىپ بەرەردەي ەدى. ٴاي، سونى ٴبىر كىسىلەر اينىتتى-اۋ...

وسەكتىڭ شەتىن شىعاردى... قىزدى-قىزدىمەن شاڭقاي ٴتۇس بولدى. بالاقاز ماقتانى العاش كورگەنگە ۇقسامايدى. تاجىريبەسى بارداي. تۇسكى ۇزىلىسكە دەيىن جەتى قاپ تەرىپ تاستادى. بريگاديردىڭ: «بارلىعى 75 كەلى!» دەگەنىنە، ەسى شىعا جازداپ قۋاندى. ٴوزى بالا سەكىلدى. مىنەزى دە ەرەك، اۋزىن اشسا، جۇرەگى كورىنەتىندەردەن. كەرىسىنشە، وسى اۋىلدا تۋىپ-وسكەن، اق التىننىڭ سىرىنا قانىق ابىسىنى ادەتتەگى مەجەنى ورىنداي المادى. ىزاسى كەلدى. وڭتايلى ٴساتتى پايدالانىپ، تۇسكى استا ٴوزارا ەنەمەن قارىم-قاتىناس جايلى «ٴدارىسىن» وقىدى. سۋ جاڭا وسەكتەن دە جىبەردى.
-بالشىعا بارعان ەكەن. كوتەرمەي جۇرگەنىڭدى سۇراسا، ماعان كەلسىن دەپتى. ساعان ەسكەرتكەن ەكەن، تىڭداماپسىڭ.
-قايتەم ونى. اللانىڭ قولىندا. بەرسە ٴوز ەركى، بەرمەسە تارتىپ الا المايمىن عوي.
-وسىنداي تىكە سويلەيتىن، كەسىپ ايتاتىن مىنەزىڭدى دە سۇراپتى. «ارقاسى بار، بايلاپ تاستاۋ كەرەك. ايتقانعا كونبەسە، ۇلىڭىزدى ودان اجىراتىڭىز، ۇرپاقسىز قالۋى مۇمكىن»،-دەپتى. سەنبەسەڭ، ۇيگە بارعاندا اپامىزعا بىلدىرمەي تىڭ تىڭدا. سوندا شىندىققا كوز جەتكىزەسىڭ. ايتپەسە، مەنىڭ ايتقانىما سەنبەي وتىرسىڭ. بالاسىن سورماڭداي دەپ جۇرگەنى سودان...

وتقا ماي قۇيىلدى! جان-دۇنيەسىن اقتارا سويلەگەن جان كەزىكسە، وعان بالاشا سەنىپ قالاتىن بالاقاز، كەشكە دەيىن ٴوزىن-وزى ازەر ۇستادى. جارتى جىلدان بەرى توقتاۋسىز بولاتىن ۇيدەگى «سوعىستىڭ» استارىن تۇسىنگەندەي ەدى. كۇردەلى پروبلەمانىڭ نۇكتەسىن تۇننەن قالماي قويام دەپ، بەكىندى.

ٴسوز تاسۋ، تىڭ تىڭداۋ، تاعى دا باسقا تەرىس ادەتتەرى جوق بالاقاز اقىرى ابىسىنىنىڭ ايتقانىن ىستەدى. قورقا-قورقا ەسىككە جاقىنداعاندا «مىنا ٴشايدىڭ قورابى ٴبىر، ول بىلمەي قالادى. مىنا ورامالدى قولىڭداعىمەن اۋىستىر، سوعان ارنالعان...» دەگەن سوزدەردى ەمىس-ەمىس ەستىدى. قوي، مۇنىم بولمايدى دەپ، ارتىنا قايىرىلا بەرگەنى سول ماناس قاسىنان تابىلدى. «مەن ۇرى بولعاندا، اي جارىقتىڭ» كەرى كەلدى. ول بالاقازدان مۇنداي قىلىقتى كۇتپەدى. اپ-ساتتە ونى اناسىنان اقتاپ العان ساتتەرى ەلەستەدى. قىلىعىنا وكىنگەندەي بوپ، نامىستان جارىلا جازدادى. ونىسىن جاسىرمادى دا، بالاقازدى تۇرعان جەرىنەن ٴبىر تەۋىپ، تابالدىرىقتان ۇشىرىپ ٴتۇسىردى. ەسىن ەندى جيناي بەرگەندە، ارعى جاقتان ەنەسى كەلىپ، شاشىنان تارتتى. سۇيرەلەدى. «سايقالسىڭ! وڭباعانسىڭ!». بالاعاتتاعانىمەن قويماي، قولىنا تۇسكەن تاياقپەن سابادى. بالاقازدىڭ بوي بەرتپەي كەتەتىنىن بىلگەندەي بارلىعى دايىن تۇر ەكەن. اراشالاپ الاتىن جان تابىلمادى. ساناۋلى عانا سەكۋندتار ەرلى-زايىپتىنىڭ ساعىن سىندىردى. سوققىعا جىعىلعان جاس كەلىن ەس-تۇسسىز اۋرۋحانادان ٴبىر-اق شىقتى.

ون كۇندەي ەمدەلىپ، كىنالى ادامداي ۇيىنە قايتا ورالدى. توماعا تۇيىق جولداسى وزگەرىپ كەتكەندەي كورىندى. راسىندا دا سولاي ەدى. ماناس ۇيگە كەشتەتىپ كەلەتىندى شىعاردى. ار-اراسىندا ونىڭ ۇيلەنگەنىن بىلسە دە، بىلمەگەنسىپ ىزدەپ كەلەتىن قىزدار كوبەيدى. بولعان جايتتاردى ايتىپ، اناسىنا شاعىمدانايىن دەسە، تاعى بولمايدى. شەشەسىنىڭ ٴبىر كەلگەنىندە قاداپ ايتقان قاتاڭ ەسكەرتپەلەرى ەسىنە تۇسەدى. «مەن سەنى قيناپ بەرگەن جوقپىن. ٴوز اياعىڭمەن كەلدىڭ بە، كەتپە! توركىنىم دەپ، شاپقىلاي بەرسەڭ، ٴسال قينالعانعا شىداماي قايتىپ كەلسەڭ، اناڭدى ولدىگە سانا! سۇيەگىڭ بىزدىكى بولعانمەن، ەتىڭ وسىلاردىكى. ولسەڭ، ولىگىڭ شىقسىن! بىزدەن كەتتىڭ، ەلىڭە جەتتىڭ. «ات اينالىپ قازىعىن تاباتىنىن» ۇمىتپا. قىستىڭ ارتىنان، كوكتەمنىڭ كەلەتىنىن ٴبىل...» دەگەن. سوندا بالاقاز وزىنە-وزى انت بەرگەن، باس جارىلسا بورىك ىشىندە قالاتىنىنا قاتقان. ۋادە–ۋادە! قۇداي اماناتىن بۇزۋعا حاقى جوق. ٴتايىرى، انامنان ايىرىلىپ قالام با دەپ، قورىقتى. اكە-شەشەسىن تىرىدەي جەرگە كومۋگە جۇرەكسىندى. نامىستاندى. سول نامىسپەن قايرالىپ، قيىندىعىن جەڭۋگە كۇش سالدى. نيەت بولسا، ادام ٴوزىن-وزى وزگەرتۋگە قادام جاساسا، ٴتاڭىر دە ونىڭ تىلەۋىن بەرەدى ەكەن. قۇدىرەتى كۇشتى اللا سۇراعانىن ماناس پەن بالاقازعا سۇراعانىن بەردى. قۇرساققا بالا ٴبىتتى. ەستەرىن جيىپ، ەنشىسىن الدى. تۇڭعىشىن بوساندى، ارتىنان قارا دومالاقتار ومىرگە كەلدى. باقىتتى ساتتەر قايتا باستالعان. ٴبىراق...

ٴبىراق، اۋرۋحاناعا تۇسكەن كۇننەن بالاقاز ناقتى دياگنوزى جوق دەرتكە شالدىقتى. تالما اۋرۋى سەكىلدى بىردەن ۇستاپ، دەم جەتپەي، قىسىلىپ قالاتىن ادەتىنەن تانا المادى. ماناس ەكەۋىنىڭ بارماعان جەرى، باسپاعان تاۋى قالمادى. اۋليە-امبيەلەردى ارالاپ، مولدا، ەمشىلەردى دە قويمادى. بالاقاز باقسى-بالگەر دەسە، جىنى قوزاتىندى شىعاردى. ولارعا دەم سالدىرماق تۇگىلى، كەلەمەجدەپ كەتەتىن. نەبارى 22 جاسىندا باسىنان وتكەرگەن قيىندىقتارىنا قاراپ اناسى دا، ٴتىپتى، ەنەسى دە وزدەرىن كىنالى سانايتىن. اركىم وزىنشە ەمدىك شارالاردى سۇراستىرىپ، ىزدەنە باستادى. بىرەۋى جىندىلاردى اۋرۋىنان ايىقتىراتىن مەكەمەگە بارسا، ەكىنشىسى ٴتاۋىپ، مولدالاردى قويمادى. ەمى – ەرى، دەمەۋشى سەرىگى بولدى. ەڭ جاقىن تۋىستارى ەكەۋىن اجىراتامىز دەپ، قايتا ەسكى اۋەنىنە سالىپ، قولىنان كەلگەندەرىن جاسادى. بالاقاز بەرىلمەك ەدى، ٴبىراق بۇل جولعىسىندا ماناس تاباندىلىق تانىتتى. دەگەنىنەن قايتپادى. «ٴوزىم الدىم، ٴوزىم ۇيلەندىم! قاتىن مەنىكى. باس اۋىرتپاي، تەك جۇرىڭدەر! جىندى قىلعان ٴوزىم، ەمىن دە ٴوزىم تابام!». بۇعان كامىل سەندى. جۇرەك الدامادى. تىرشىلىكتەن تارك ەتكەلى تۇرعاندا، قولۇشىن سوزاتىن اقىلشى اقسالىنا قاپەلىمدە جوق جەردەن جولىقتى. جالعىز ٴوزى ەمەس، بالاقازدى دا وعان ەرتە باردى، ەستى اڭگىمەلەرىن ەستىسىن دەگەندەي...

-بالام، ماسەلەنىڭ شەشىمى بىرەۋ عانا، ول - ناماز! ەكەۋىڭ دە تازا ٴجۇرىپ، تازا تۇرىڭدار. اللانىڭ امالدارىن ورىنداڭدار. ٴبارى قالپىنا كەلەدى.
-ناماز؟ ونى ٴقايتىپ وقيمىن؟ ٴتىپتى، ٴسوزىن جاتتاي المايمىن. شەشەم ەستىسە، كۇلەتىن شىعار،-دەدى بالاقاز.

ويىنداعىسىن ىرىكپەگەنمەن، بۇل كىسىنى مۇقاتپادى. جانىنا ٴبىر جىلۋلىق، جۇرەگىنە تىنىشتىق، سان ساۋالىنا ناقتى جاۋاپ تاپقانداي بولدى. كىرسە دە، شىقسا دا، بالاسىن ەمىزىپ، جايالىقتارىن جۋسا دا اقساقالدىڭ ايتقاندارىن جادىنان شىعارا المادى. ادەتتە، مولدادان قاشاتىن بۇل، وسى جولى كەرسىنشە ماناسقا ايتىپ، اتامەن قايتا جولىعۋدى ويلادى. تۋراسىندا ول كىسى مولدا دا، باقسى دا ەمەس. قۇران كارىمدى وقىعان، ىلىمنەن حابارى بار قاراپايىم جان. كەلتىرگەن ٴاربىر دايەكتى دالەلى دەرتكە داۋا تاۋىپ بەرىپ جاتقانداي ٴتۇيىلدى جانە سولاي بولدى. باياعى جىندى جوق. بالاقازدىڭ اجارى اشىلىپ، ٴجۇزى نۇرلانىپ، شىرايلانا تۇسكەن. كەرەمەتى سول، ول ٴتىلى كۇرمەلىپ، كىتاپتان وقي الماعان «فاتيحا»، «ناس»، «ىقىلاس» سۇرەلەرىن ەرەكشە تىلسىممەن جول ۇستىندە جاتتاپ الدى. اللانىڭ ٴسوزىن ەش قينالماستان، بىرەۋلەردىڭ باعىتتاۋىنسىز-اق سۋدىراتىپ ايتاتىندى شىعاردى. كىشكەنتايىنان ابايدى ٴسۇيىپ وقيتىنى بار ەدى. سوندا تۇسىنبەيتىن تەرەڭ سىرلاردى، وزىنە قاجەتتى قۇپيالاردى، تۇرمىستاعى العاشقى بەس جىلدىعىندا اشىپ العانداي بولدى.

«عاشىقتىڭ ٴتىلى، ٴتىلسىز ٴتىل، كوزبەن كور دە ىشپەن ٴبىل...». بۇعان كۇماندى پەندە تابىلماس. ماحاببات سالتانات قۇردى! وزگەلەر كۇماندانعان، جۇبايلار جىرىنىڭ تاۋسىلمايتىنىنا سەنبەگەن اعايىن-جەكجات جىندىنىڭ جىندى ەمەس، ەرەكشە قاسيەتى بار، ينتەللەكتىسى بولەك ادام ەكەنىنە كوز جەتكىزدى... سالتى مەن داستۇرىنە، ٴتىلى مەن دىنىنە بەرىك ۇرپاق ٴوسىردى. ار مەن وجداننىڭ سارايىن سالدى. سول جىندى – تانيتىن جۇرتتىڭ - «بۇگىنگى دومالاق اناسى» اتاندى!

ەلميرا تۇرلىبەكوۆا
date01.12.2017readCount1917printباسىپ شىعارۋ