مەن ساعان سەنەمىن!

كەزەكتى ىسساپارمەن جولعا شىعىپ، تىرلىك تىندىرىپ، «استانام، قايداسىڭ؟» دەپ قايتىپ كەلە جاتقام. جانىما تۇندە ٴبىر ايەل بالاسىمەن ٴمىندى. شەكارادان وتەردە شەكاراشىلاردىڭ جارىق جاققانىنان اڭدادىم. قايتا ۇيىقتاپ كەتكەم.

تاڭدا ويانسام، قىرىققا قادامداپ قالعان ايەل پىس-پىس ەتكەن، ەكىدەن ەندى اسقان سۇپ-تۇيكىمدى قىزىمەن ۇيىقتاپ جاتىر ەكەن. كۇن كوتەرىلىپ كەلەدى، پەردەنىڭ ٴوز جاعىمداعى بۇرىشىن ٴتۇردىم دە كىتاپ كەمىرۋگە كىرىستىم. ٴبىر ۋاقىتتا بارىپ ايەل وياندى، ارلى-بەرلى ۇيقىسىن اشتى. سالەمدەسىپ، قول جۋىپ، بىرگە ورازامىزدى اشتىق. انشا-مۇنشانى جاراتا بەرمەيدى ٴارى اڭگىمەگە قويىپ كەتە قويمايدى ەكەن. سويتە تۇرا ٴسوزدى ٴوزى باستادى: «مەنىڭ كۇيەۋىم دە كىتاپتى كوپ وقيدى»، – دەدى، جانىمدا جاتقان ٴۇش كىتاپقا قاراپ. «كىتاپ وقىعان ادامنىڭ ورەسى جوعارى بولادى عوي»، – دەپ جانە جالعادى. «كۇيەۋىڭىز قاي سالادا جۇمىس ىستەيدى؟»، – دەپ سۇرادىم، قالامگەر بوپ قالار دەگەن ويمەن. «ول – دارىگەر. مەن سودان قالعان كىتاپتاردى وقيمىن. سەرىگىڭمەن ٴسوزىڭ جاراسۋ ٴۇشىن سونىڭ دەڭگەيىن شامالاۋىڭ كەرەك قوي»، – دەدى، تەحنولوگيا ينستيتۋتىن ينجەنەر ماماندىعى بويىنشا ٴتامامداعان ايەل. «قايران دا قازاق ايەلى» دەپ جىلى جىميدىم. «ايەلدى وزىمەن بىرگە بيىكتەتەتىن دە – ەرى» ەكەن-اۋ دەپ  ازاماتىنان اينالدىم. سول ٴسات ول الدىنداعى ىدىستاردى ىسىرىپ، شىقىرلاعان پاكەتتەن ٴبىر مونشاقتاردى شىعارا باستادى. تانىس. وقۋشى كۇنىمدە كورشى قىزدارعا اتتارىن جازىپ توقىپ بەرگەن بيسەر-بىلەزىكتەرىم ەسىمە ٴتۇستى. ول قىزىل ٴتۇستىسىن الدى دا ساباقتالعان ينە تۇرعان جەردەن جالعاستىردى. «قىزىممەن دەكرەتتىك دەمالىستا وتىرعاندا ويعا العانىم عوي، ادەتكە اينالىپ كەتتى. الدىڭعىلارىم ۇل بولعاننان با، اشەكەيگە ونشا كوڭىل بولمەپپىن. ال قىزدى كوركەمدەگىڭ كەلىپ تۇرادى. ٴارى مىناۋ كادىمگىدەي تىنىشتىق بەرەدى»، – دەدى. جالپى قول جۇمىسىنىڭ قاي-قايسى دا جۇيكەگە جاقسى اسەر ەتەتىنى دالەلدەنگەن دۇنيە ەكەنىن قوسىپ قويدىم. ول: «ٴيا، ونى ٴوز ومىرىمنەن دە كوردىم. مەنىڭ ەكىنشى ۇلىمدا قيىن دياگنوز بولدى(اتىن ايتتى، ۇمىتتىم). اكەسى دارىگەر عوي، بىردەڭە بىلەدى. ٴبىراق سونىڭ جازىلۋى اۋىرلاۋ ٴتيدى. ٴبىر ادامنىڭ ايلىعى استانادا ٴبىر وتباسىنى قالاي اسىراسىن، سو بالام ٴتا-تاي باسقاننان جۇمىسقا شىعىپ كەتتىم. بالا كۇتۋشى جالدادىم. باعىما وراي جاقسى قىز جولىقتى. جىلاسا تالىپ قالا بەرەتىن بالامنان العاشىندا قورىقتى، كەيىن ٴبىلدىم، جىلاپ تا جۇرگەن ەكەن. ٴبىراق مەن وعان «ساعان سەنەمىن!» دەدىم. سونى سەزىندى. بالالاردى ٴبىر پسيحولوگيالىق دامىتۋ ورتالىعىنا بەردىم، ولار ۇلىما مايدا تاستارمەن، بالشىقتارمەن جۇمىس ىستەتەدى ەكەن. سول سەنگەن قىز ۇيگە كەلگەندە ەرمەكسازدىڭ مايدا-مايدا تۇيىرشىكتەرىنەن ٴتۇرلى نارسە جاساتقان. سوعان ەرىنبەگەن عوي. ۇيىقتاسا دا، ويناسا دا، تاماقتانسا دا پسيحولوگتىڭ ايتقانىن ورىنداۋدان جالىقپاعان. توقتاۋسىز تىرلىكپەن 2 جىل جىلجىدى. ۇلىمنىڭ قۇلاپ قالۋى سيرەي باستادى. مەن جۇمىس پەن ٴۇيدىڭ اراسىندا جۇگىرەم دە جۇرەم. سودان سوڭ بالام سۋرەت سالۋعا قىزىقتى، ۇيىرمەسىنە بەردىم. ول سۋرەت سالعاندا دۇنيە توڭكەرىلىپ كەتسە دە بىتىرمەي تۇرمايدى. ٴقازىر كادىمگىدەي شەبەر بولىپ الدى. مەكتەبىنىڭ اتىنان جارىستارعا دا قاتىسادى. سول قىزعا «باعىڭ اشىلسىن!» دەپ باتامدى بەردىم. بۇگىندە ٴوزى دە انا، بالالارى بار. وزىنە ساي كەڭپەيىلدى جىگىتكە تۇرمىسقا شىقتى. نە ىستەپ ٴجۇر ەكەن ٴوزى؟...» – دەپ كۇلىمسىرەدى، ٴجىبىن تۇيىندەپ جاتىپ. «ارناۋلى ٴبىلىمى بولماعان، تاجىربيبەسى تاعى جوق قارشاداي قىز ٴبىر بالانىڭ شىراعىن قالاي جاقتى، ٴبىر بۇلاقتى ٴقايتىپ اشتى؟» دەپ ويلادىم. سوندا بارىپ، اياقتاپ قالعان القاسىن كىشكەنتاي قىزعالداعىنا تاعىپ كورىپ جاتقان اناعا كوزىم ٴتۇسىپ، ٴسوزى قايتا ويىما ورالدى: «مەن ساعان سەنەمىن!»

نە دەگەن تاۋەكەل، نەتكەن جۇرەكتىلىك دەيمىن دە. سەندى! ول نەگىزى قۇدايعا سەندى. سەنىم دەگەن سەزىم قانداي عالامات ەدى، ول جۇرەكتەن جوعالماسا، تاۋدى دا توڭكەرەدى ەكەن-اۋ...

وزىڭە، جاقىنىڭا، جارىڭا، جولداسىڭا، باۋىرىڭا، بالاڭا، سۇيگەنىڭە، سەرىگىڭە سەنۋ قانداي عاجاپ ەدى! بار باقىتتىڭ باستاۋى قايدا دەسەم؟...

ايدانا شوتبايقىزى
date19.09.2017readCount2452printباسىپ شىعارۋ