Anamnıñ tabanı

Anasımen sözge kelîp qalğan bîr jîgît, aşulanğan küyî üyden şığıp ketedî. Alayda, sâl jürgen soñ aşuı basılıp, sabırğa keledî. Özînîñ qanday qatelîk jasağanın tüsîngen kezde, telefonın alıp: «Adamdar «ayaqtıñ üstîñgî jağınan görî tabanınıñ etî jûmsaq ârî öte jağımdı» dep jatadı. Qımbattı anaşım! Tabanıñızdıñ jûmsaqtığın ekî ernîmmen bayqap köruge rûqsat beresîz be?» –  dep anasına habarlama jîberedî.

Üyge qaytıp kelîp, esîkten kîrsem anası öz bölmesînde otır eken. Ekî közî dımqıldanıp, jüzînen quanğan belgî körînedî. Ûlın köre sala bılay deptî: «Men sağan onı îsteuge rûqsat etpeymîn. Sebebî ol sözdîñ dûrıstığına kümânîm joq. Senîñ bala künîñde ayağıñnıñ astı-üstîn süygende közîmdî âbden jetkîzgen bolatınmın». Sol sâtte-aq jîgîttîñ buın-buınınan âl ketîp, közînen jas parlap jüre berdî.


Batır Âuelbekov
date09.04.2018readCount1584printBasıp şığaru