Şaytannan qorğanu üşîn altın kerek

Taqualığımen tanılğan qûldardıñ bîrî Süfiyan Sâuri bû dünielîk dâm-tûzı tausıluğa jaqın ömîrînîñ soñğı sâtterînde jastığınıñ astınan bîr kese şığardı. Îşî tolğan altın. Janındağı dostarına: «Mınanı sadaqa retînde taratıñdar», – dedî.

Bûl jaytqa dostarı tañğala:

– O, toba! Bîz bîletîn Süfiyan Sâuri bû dünielîk eş nârsege pısqırıp qaramauşı edî, osınşama baylıqtı saqtap kelgendîgînîñ sebebî ne boldı eken? – dep bîr-bîrîne qarastı.

Olardıñ tañdanısın bayqağan Süfiyan Sâuri öz îsînîñ astarın sonda bılay dep tüsîndîrgen eken:

– Men bûl aqşamen dînîmdî qorğaştadım. Şaytan men nâpsîmnîñ auzın aştırmadım. Qaşan nâpsîm men şaytan mağan: «Ey, sîñîrî şıqqan paqır, qaşanğı kier kiîm men îşer asqa jarımay jüre beresîñ? Odan da aqşa tap!» dep mağan dünielîk jelîk bergen sayın men olarğa altın tolı kesemdî körsete mañayıma jolatpauşı edîm. Bûl altındardı men solarğa qarsı qaru retînde qoldanıp keldîm...

Altındar sadaqa ğıp ülestîrîlgennen keyîn, Süfiyan Sâuri de alañsız mâñgîlîkke köz jûmdı...

date06.11.2017readCount2848printBasıp şığaru